برای انتخاب کلیدenter انتخاب کنید یا برای لغو ESC فشار دهید.

آشنایی با اجزا بدن گوسفندان

اجزا بدن گوسفندان

گوسفندان حیواناتی پستاندار و نشخوار کننده هستند که نژادهای گوناگونی از آنها در سراسر جهان وجود دارد .

گوسفند را می توان در دسته مفیدترین حیواناتی اهلی قرار داد  که بشر در طول قرن ها اقدام به پرورش این حیوانات برای استفاده از شیر ، گوشت و پشم آنها کرده است.

درک صحیحی از اجزا بدن گوسفندان و دانستن فواید و وظایف هر کدام از قسمت های بدن این جانوران می تواند سبب افزایش بهروره و پرورش بهتر این گونه از حیوانات شود. تمامی گوسفندان دارای مشخصات آناتومیکی خاص و یکسانی هستند که در این مقاله قصد معرفی اجزای بدن گوسفندان را به شما عزیزان داریم :

 

اساسا با وجود یکسان بودن نوع اجزای بدن در گوسفندان ، در بین نژادهای مختلف ، تفاوت های گوناگونی پیرامون شکل ظاهری این حیوانات به چشم می خورد . در برخی از نژادها بدن خیلی فشرده و جمع و جور بنظر می رسد که از صفات گوسفندان گوشتی است. وضع عمومی بدن گوسفند بایستی سرزنده، فعال، بدون نقص ظاهری باشد.
در هر صورت از لحاظ تناسب اندام گوسفند به سه دسته زیر تقسیم می شود.

الف – کشیده اندام :

این تیپ بیشتر گوسفندان پشمی می باشد که رشد بدن در جهات طولی بیشتر از جهات عرضی است .

ب- کوتاه اندام :
این تیپ بیشتر از لحاظ پرواری و تولید گوشت فوق العاده مهم می باشند. رشد در جهات عرضی بیشتر از جهات طولی می باشد. سر گوسفند دارای پیشانی نسبتا عریض و گردنی نسبتا کوتاه و ضخیم و دستها و پاها تا اندازه ای کوتاه و همچنین سینه وسیع و مربعی شکل می باشند.

ج- میانه اندام

این تیپ واسط بین کشیده اندام و کوتاه اندام بوده و بیشتر شامل گوسفندان پشمی می باشند.

 

سیستم اسکلتی بدن گوسفند

سیستم اسکلتی ، یکی از سیستم هایی است که بدن حیوانات را تکشیل می دهد . اسکلت و استخوان بندی سبب تحمل وزن سایر قسمت های بدن می شود. اسکلت بدن گوسفندان شامل استخوان ها، عضلات ،مفاصل ، رباط ها و غضروف می شود که از مهم ترین قسمت های بدن این حیوانات تلقی می شوند.

قسمت های بدن گوسفند

 

 

سیستم اسکلت گوسفند وزن بدن دام را تحمل کرده و چارچوبی برای اتصال اعضای داخلی بدن می باشد.

ستون فقرات گوسفندان از استخوان های ثابت و متحرکی تشکیل شده است .، دنده ها استخوان های بلند منحنی شکل هستند که قفسه سینه را تشکیل می هند و جمجمه گوسفند که مقاومت خوبی دارد و از مغز حیوان محافظت می کند.

دستگاه گوارش گوسفندان

از آنجایی که گوسفند جزو حیوانات نشخوار کننده قرار دارد لازم است توضیحی در مورد نشخوار کردن ارائه دهیم .

نشخوارکنندگی روشی از از گوارش است که در جاندارانی مانند گاو و گوسفند دیده می شودو این جانوران به سرعت غذا می خورند و زمانی که سیر شدند در یک فرصت مناسب ، غذا را به روش نشخوار مجددا وارد دهان کرده و شروع به جویدن وهضم آن می کنند.

معده نشخوار کنندگان چهارقسمتی است که به دو بخش بالایی و پایینی تقسیم بندی می شود :

بخش بالایی شامل سیرابی و نگاری است و بخش پایینی شامل هزارلا و شیردان می شود.

اجزای سیستم گوارشی نشخوارکنندگان :

دهان : ذرات غذا به وسیله جویدن در دهان خرد شده و بزاق دهان به آن اضافه میشود.

مری : یک لوله ساده و عضلانی بین دهان و معده است.

معده : در معده هضم به وسیله آنزیم ها صورت می گیرد و مواد غذایی به شکل مایع تبدیل میشود و از مهمترین اجزا بدن گوسفندان می باشد.

روده کوچک : روده کوچک محل انجام مراحل آخر هضم می باشد و تقریبا تمام مواد مغذی جذب می شوند

روده بزرگ : در روده بزرگ آب جذب میشود ، تخمیر باکتری ها صورت می گیرد و مدفوع تشکیل میشود.

نکته جالبی که در مورد گوسفندان وجود دارد این است که این حیوانات به دلیل داشتن مردمک چشم افقی شکل می توانند دید پانوراما داشته باشند . این ویژگی باعث می شود تا گوسفند به راحتی بتواند اطراف خود را مشاهده کرده و از دست شکارچیان فرار کند .

شناخت اجزای مختلف بدن گوسفند و چگونگی بلوغ در نشخوارکنندگان از دیگر موارد مهمی به شمار می رود که حتما کسانی که قصد ورود به کار پرورش دام زنده را دارند باید درباره آن تحقیق انجام دهند به طور مثال مورد زیر را اکثر دامداران نمی دانند :

زمانی که بره تازه متولد شده است با این که از معده ای چهار قسمتی برخوردار است اما تا روز ها قادر نیست از این بخش حیاتی بدن خود به طور کامل استفاده کنند . از این رو باید در تغذیه در روزهای اولیه تولد تنها از شیر برای رشد این حیوانات استفاده کرد .
شکمبه گوسفند یک عضو توخالی ، حجیم و عضلانی می باشد

سیستم تنفسی گوسفند

گوسفندان و سایر دام ها از طریق سیستم تنفسی خود اکسیژن را جذب و دی اکسیدکربن را دفع می کنند و شامل ریه ها ، سوراخ های بینی ، حلقوم می شود.

سیستم عضلات گوسفندان

گوسفندان در ناحیه سر و فک خود عضلات قوی دارند که به آنها اجازه می دهد راحت تر و سریعتر غذا بخورند و بچرند.

خرید گوسفند زنده | قیمت گوسفند زنده

 

سیستم لنفاوی

لنف مایعی شیری رنگ می باشد که در فضای بین بافتی و از طریق پلاسمای خون تولید می شود که از مویرگ ها می گذرد و به عمل سلول ها کمک می کند. رگ های این سیستم نیز مثل سیاهرگ ها به همدیگر متصل می شوند ولی خیلی کوچک تر از آنها می باشند. سرانجام در نزدیکی قلب به ورید میان خالی قدامی می پیوندند. در طول سیستم لنفاوی گره هایی وجود دارد که لنفوسیتها در آنجا تولید می شوند و عقده های لنفاوی مواد خارجی را می گیرند. معمولا باکتری های مهاجم از چند سد دفاعی عبور کرده و سپس وارد گردش عمومی خون می شوند. زمانی که باکتری ها به بدن حمله می کنند، گره های لنفی بزرگ و متورم می شوند.

 

قسمتهای مختلف بدن گوسفند شامل سر، گردن، تنه، دست و پاها، قسمتهای خارجی الت تناسلی، مخرج، پشم، دندانها، می باشد که هر قسمت بشرح زیر می باشند.

 

الف – سر

سر گوسفند

شامل سر، پیشانی، شاخ، گوش، چشم، مثحرین، پوزها و لب ها، دهان

١- سر
شکل ظاهری سر در نژادهای مختلف متفاوت بوده و در نژادهای کشیده اندام سر دراز و کم عرض ولی در نژادهای کوتاه اندام سر کوتاه و پهن می باشد.

۲- پیشانی

در بعضی از گوسفندان که دارای پیشانی نسبتا عریض باشد بهتر است و در بعضی از نژادها کاکل دار می باشد.

٣- شاخ

در بعضی از نژادها گوسفندان شاخ ندارند و بعضی بویژه در جنس نر شاخ وجود دارد که می توان محل رویش شاخ را به کمک داغ کردن محل رویش شاخ در بره هایی که تازه شاخ جوانه زده از رویش آن جلوگیری کرد .

۴- گوش

اندازه آن در نژادهای مختلف متفاوت و شامل گوش های بلند، کوتاه و متوسط می باشند.

۵- چشم

چشم ها در گوسفند باید حالتی کاملا روشن داشته و قرنیه کاملا شفاف باشد و بطور کلی رنگ چشم میبایستی زرد، قهوه ای و یا مایل به سبز باشد و رنگ مخاط در حالت طبیعی قرمز گلی رنگ است و در صورتیکه مخاط چشم صورتی کم رنگ باشد نشانه کم خونی و غالبا در نتیجه بیماریهای انگلی مثل کپلک می باشد.

۶- منخرین

سوراخ های بینی مبدأ اولیه مجرای تنفسی بوده و تا اندازه ای گشاد و مشخص می باشد و جدار داخلی آن معمولا بایستی مرطوب باشد. در غیر اینصورت هرگاه منخرین خشک و دارای ریزش آب باشد دلیل بر بیماری دام می باشد.

۷- پوزه ها و لب ها

پوزه حیوان باید کاملا متقارن و متناسب باشند و عملکرد لب ها گرفتن علوفه از زمین است .

۸- دهان

دندان ها در آن مستقر بوده و از روی دندانها پی به سن دام برد.

 

ب – گردن

حد فاصل بین سر و تنه می باشد و معمولا در گوسفندان نژاد گوشتی دارای گردنی نسبتا کوتاه و ضخیم هستند (نمای خارجی آنها تا اندازه ای جمع و جور و فربه بنظر می رسد) و در نژادهای پشمی
ضخیم هستند (نمای خارج کشیده اندام) دراز می باشد .

ج- تنه
شامل جسم دام به استثنای سرو گردن و دست و پاها می باشد تنه گوسفند دارای یک خط الراس فوقانی و یک خط الراس تحتانی و دو سطح جانبی می باشد. در خط الراس فوقانی بترتیب جدوگاه پشت ،
کمر و کپل و در خط الراس تحتانی انتهای سینه گاه و ناحیه شکم قرار دارد. در سطوح جانبی نیز شامل سینه، دنده ها و پهلو و تهیگاه می باشد و شامل قسمتهای زیر می باشد.

١- سینه یا قفسه صدری
هر چقدر عریض و عمیق و پر و ظرفیت آن بیشتر باشد در سرعت رشد و نمو بدن موثرتر می باشد و از لحاظ گوشتی بودن تا اندازه ای می تواند مورد توجه قرار گیرد .
جلو سینه را که اصطلاحا به آن سر سینه نیز می گویند باید وسیع و عریض باشد.

۲- دنده ها

در نژادهای گوشتی باید مدور و قوسی فاصله دار و پهن باشند.

٣- پشت

پشت گوسفند که در اصل از ناحیه جدوگاه تا ابتدائی کمر می باشد در نژادهای گوشتی بهتر است مستقیم (دلیل بر استحکام حیوان) وسیع و عریض باشد.

۴- کمر

باید ضخیم و عریض باشد و در موقع ارزیابی دام می توان از چگونگی وسعت و قوام عضلات مطلع شد .

۵- کپل

باید طویل و نسبتا عریض و مسطح باشد.

۶- دنبه
شکل دنبه در نژاد مختلف بومی متغیر است در بعضی از نژادها مثل نژاد زل مازندران بجای دنبه دم وجود دارد . و در بعضی از نژادهای دنبه به مفصل خرگوشی نمی رسد و در نژادهایی نیز دنبه از مفصل خرگوشی نیز می گذرد.

در هر حال باید حتی الامکان دنبه کوچک و امکان دنبه کوچک و جمع و جور و زیاد پهن نبوده و از طول از مفصل خرگوشی پائین تر نیفتاده باشد. وضع دنبالچه با توجه به خصوصیت نژادی ممکن است دارای دنبالچه یا فاقد دنبالچه باشد .

 

 

بدن گوسفند

د- دست و پاها

١- دست ها : شامل قسمتهای شانه (بایستی عریض و ضخیم باشد ) بازو (بایستی کاملا عضلانی قوی باشد )، جلودست یا آرنج ها (بایستی تقریبأ عریض و کاملا عمود بر زمین امتداد داشته باشد.)، مفصل زانو (بایستی راست و حتی الامکان عریض باشد ) ، قلم، قوزک پا (بایستی عریض بوده و در قسمت پائین به حالت طبیعی به ناحیه سم منتهی شود.)  انگشتان و سم حالت طبیعی داشته باشد.

۲- پاها: شامل قسمتهای ران (که در نژادهای گوشتی باید کاملا عضلانی و حجیم باشد و بعلاوه حجم آن باید تا پائین امتداد داشته باشد.) ساق (بایستی کوتاه و باظرافت کامل به مفصل خرگوشی متصل شود.) مفصل خرگوشی (این مفصل نیز باید ظریف و دارای تاندونهای نسبتا محکم باشد زیرا در تمام جست و خیزها فعالیت این مفصل زیاد است و یکی از مفاصل مهم گوسفند است. ) قلم پاها (باید عمود بر زمین به موازات هم به پائین امتداد داشته باشد.) قوزک پا، بخلق، انگشتان و سم حالت طبیعی داشته باشد.

ه- قسمتهای خارجی آلت تناسلی

۱- اندام تناسلی دام نر: که شامل بیضتین و قضیب (آلت تناسلی) می باشد که قضیب در داخل غلاف قضیب پنهان بوده و فقط در زمان جفتگیری از غلاف خارج می گردد.
بیضتین زوج بوده و در حالت طبیعی به شکل مساوی و در خارج از محوطه بطنی و در غلافهای بیضه قرار دارند.

۲- اندام تناسلی دام ماده: که شامل قسمت خارجی بنام فرج می باشد. پستانها در گوسفند ماده دو عدد بوده و دارای دو سر پستانک می باشد.

و- مخرج 

که مواد دفعی دستگاه گوارشی را به خارج از بدن هدایت می کند.

 

سیستم عصبی بدن گوسفندان

سیستم عصبی بدن گوسفندان 
سیستم عصبی مرکزی، مغز و نخاع را شامل می شود و بقیه را اعصاب محیطی می نامند. سلول های سیستم عصبی می توانند طی مراحلی، حرکات و پیام ها را منتقل کنند و ممکن است چندین عمل کوچک صورت گیرد تا انقباضات یا پیام ها را حمل کند. اما تنها یک عمل انقباضات را از سلول ها دور می کند و این نیز مثلا در اندام های حرکتی ممکن است خیلی طولانی باشد. این فرایندها کاملا منحصر به فرد بوده ولی بسیاری از آنها با همدیگر ترکیب شده و عصبی را تشکیل میدهند که با چشم غیرمسلح می توان دید.

تمام اعمال ارادی، تفکر و تعقل، در نیمکره های راست و چپ مغز قرار گرفته است. کنترل غیرارادی ممکن است تحت تأثیر مخچه قرار گیرد که در پشت مغز و زیر بصل النخاع قرار دارد و به نخاع ختم میشود و از طریق طناب نخاعی پیام ها را منتقل می کند.

شاخه هایی از اعصاب، قسمت های سر، اعضای بینایی، شنوایی و بویایی را عصب دهی می کنند و شاخه هایی از نخاع نیز از پشت هر دنده به صورت جفت (از هر طرف یک شاخه) خارج می شود . اساسا اعصاب اصلی مثل رادیال که به اندام های حرکتی قدامی، و سیاتیک که به اندام های حرکتی خلفی عصب دهی می کنند، از چندین شاخه نخاعی منشاء می گیرند و اعصاب موجود در آنها دو نوع هستند. عصب آوران که پیام را به مغز می رساند مثل حس لامسه و دما، و عصب وابران که پیام را از مغز به اندام ها منتقل می کند که نتیجه آن کار می باشد. تمام قسمت های بدن به وسیله این دو نوع عصب کنترل می شود.

 

علی رغم اینکه کننترل کننده در مغز قرار دارند ولی کل سیستم عصبی فعالیت های غیر ارادی بدن را کنترل می کند. اعصاب خودمختار به همدیگر متصل می شوند و با نخاع در ارتباط هستند. آنها فعالیت غده ها، ماهیچه های غیرارادی دستگاه گوارشی و سایر دستگاه ها ماهیچه قلب و مردمک چشم را کنترل می کنند.

اعصاب خودمختار در بدن در دو گروه عمل می کنند که عکس یکدیگرند. یک گروه سیستم عصبی سمپاتیک می باشد و اثرهای آن مشابه عمل هورمون آدرنالین می باشد که فعالیت دستگاه گوارشی را کاهش داده، ماهیچه های قلب را تحریک می کند و مقدار خون را در نقاط فعال بدن زیاد می کند. بنابراین اعصاب سمپاتیک به عنوان بالابرنده پیام در موارد بحرانی است.

گروه دیگر اعصاب پاراسمپاتیک می باشند که فعالیت های ماهیچه ای و غدد دستگاه گوارشی، ادراری و جنسی را تحریک می کنند. عصب اوران می تواند تحریکات را که نتیجه لمس، فشار، دما و درد می باشد، از تمام قسمت های بدن به مغز منتقل کند ولی اندام های به خصوصی نیز مسئول حواس ویژه ای هستند مثل چشم، گوش و مراکز بویایی و چشایی که برای دام خیلی مهم می باشد.

روند و چگونگی بررسی ظاهر و بدن گوسفندان :

پرورش گوسفند بطرز صحیح، مستلزم آنست که هنگام تشکیل گله و انتخاب گوسفند اعم از بره ، میش یا قوچ صفات ظاهری با دقت مورد بررسی قرار گرفته و دقیقا شناسایی شو د. بدیهی است معیارهائی که برای سنجش صفات بکار می رود ، بسیار متغییر هستند، برای مثال بعضی صفات مثل وزن بدن یا مقدار شیر ، بدقت قابل اندازه گیری باشد و بعضی دیگر برخلاف صفات نامبرده به خبرگی و تجربه خاصی نیازمند است .

از جمله این صفات از چگونگی تناسب اندام و یا زیبائی شکل ظاهری دام می توان نام برد . به هرحال دامدار و یا کسی که می خواهد گوسفندداری خود را از نظر کیفیت و تولید فرآورده ها بهبود بخشد و همه ساله در پیشبرد مقاصد خود پیشرفتهای چشمگیر کند باید تابع اصول کلی اصلاح دام باشد و دامهای خود را ابتدا یک به یک ارزیابی نماید .

 

سپس با مطالعه صفات و شناسائی صحیح و کامل، دامدار می تواند با قضاوت صحیح بهترین دام های خود را برای ایجاد گله مادر که اصطلاحا آنرا گله داشتی نیز می گویند انتخاب نماید و بقیه آنها را با اطمینان خاطر به فروش برساند . قضاوت درباره گوسفند و بررسی وضعیت بدنی ، بعلت وجود فرآورده های متنوع گوشت، پشم و شیر با قضاوت درباره سایر دامها تفاوت دارد زیرا در حیواناتی مانند گاو بعلت وجود پوشش ساده بدن، قضاوت و شناسائی نسبتا با سهولت امکان پذیر است، در صورتیکه انجام این امر در گوسفند بعلت پوشش پشم مشکلتر است.

از طرف دیگر تعداد اعضای گله های گوسفند به مراتب از گله های گاو بیشتر بوده و دقت بیشتری میخواهد به همین خاطر دامداران باید در این کار با حوصله بیشتر کار نمایند . همچنین در گوسفند ، صفات مختلف نسبتا از ارزش مساوی برخوردار می باشند و شناسائی و قضاوت در انتخاب باید در آن واحد صورت بگیرد . برای آنکه ارزیابی گوسفند بدرستی و بطور دقیق انجام شود ، ابتدا باید هدف از پرورش را مشخص نموده و سپس به انتخاب پرداخت .

معمولا سعی می شود دو صفت را در آن واحد با ارجحیت دادن یک صفت به صفت دیگر، به ترتیب ذیل شناسائی و اصلاح نمود:

صفت اصلی عبارتند از :

  • گوشت
  • پشم
  • گوشت

از آنجائیکه در بیشتر نقاط ایران تولید شیر گوسفند از اهمیت خاصی برخوردار نیست لذا کمتر به همبستگی بین صفات ظاهری و تولید شیر توجه می شود و بیشتر مسأله تولید گوشت مطرح است. گوسفندان پشمی و گوشتی نیز از نظر اندام ظاهری تا حدودی متفاوت می باشند و همین امر شناسائی و قضاوت آنها را تسهیل می کند. بهرحال برای آنکه ارزیابی گوسفند بدرستی وبه طور دقیق انجام شود باید نکاتی را بشرح زیر مورد توجه قرار داد :

یک ) آشنایی با اندام ظاهری گوسفند :

اولین مرحله برای ارزیابی گوسفند ، شناخت نواحی مختلف اندام ظاهری حیوان است تا بتوان از آن برای تعیین ارزش نسبی نواحی نامبرده در انتخاب گوسفند گوشتی یا پشمی استفاده کرد . بررسی اندام ظاهری ممکن است در سنین مختلف و روی نژادها با خصوصیات اختصاصی صورت پذیرد . بنابراین ارزیاب ماهر باید بداند که به چه منظوری و در چه شرایطی دست به ارزیابی زده است . بدیهی است که نسبت آزمودگی شخص ارزیاب کیفیت گوسفند ، احتمال اشتباه را کم می کند و همین امر موجب می شود که اظهارنظر ، حاصله بیشتر مقرون به حقیقت باشد . طبیعتا هنگام ارزیابی نباید تنها به اعضای سالم توجه داشت بلکه به موازات آن می بایست ضمن ارزیابی صفات مطلوب و ارزنده ، به نقائص و معایبی نیز که احتمالا در حیوان وجود دارد توجه نمود .

دو ) روش صحیح بررسی صفات ظاهری گوسفند :
بررسی صفات ظاهری باید در یک محوطه روشن به ترتیب صحیح و با دقت و بطور کامل انجام شود این نوع بررسی را در طی سه مرحله و بشرح زیر می توان انجام داد :

مرحله اول مشاهده کلی :
در عمل ، ارزیاب باید در ابتدای کار از فاصله های مناسب ، گوسفند را از مقابل ، پهلوها و پشت سر مورد مشاهده کلی قرار دهد . هرچند ترتیب آن مورد توجه نیست ولی باید دقت نمود که به هرحال حیوان از همه جهات مورد بررسی قرار گیرد . براساس مشاهده کلی ، شخص ارزیاب می تواند نسبت به سرزندگی یا احیانا به افسردگی گوسفند بعلت بیماری های ارثی و یا عفونی پی ببرد . جمع آوری اطلاعات لازم در مورد اندازه و هم آهنگی اعضای بدن ، وضع قسمت های مختلف سر و صورت ، طول گردن ، چگونگی خطوط شاقولی دست و پا و زوایای بدن ، قد و حدود فاصله شکم و سینه ، پهنای پشت و کمر و سرین ، وضعیت دنبه و قوس دنبالچه لازم و ضروری می باشد .

وضع پوشش بدن ، ظرافت پاها ، وجود زوائد اضافی مثل منگوله ، اندازه گوش ، وضعیت چانه ، شفافیت چشم باید از فاصله مناسب بدقت ملاحظه شود . عکس العمل حیوان در برابر ارزیاب نیز می تواند بیانگر تحرک حیوان باشد .

مرحله دوم لمس و بررسی جداگانه نواحی مختلف بدن :
در این مرحله، ارزیاب باید اطلاعات حاصله از مرحله اول را بوسیله لمس و بررسی جداگانه نواحی مختلف بدن گوسفند و بازرسی ظاهری پشم تکمیل نماید.
نسبت سختی یا نرمی عضلات نواحی پشت و کمر تا جدوگاه و چگونگی پوشش بدن و نواحی مربوط باید مورد بررسی قرار گیرد در این بررسی باید پهنای نواحی مذکور و همچنین وضعیت رشد عضلات با دقت ارزیابی شود دامداران در طول برنامه پرواربندی ، با لمس ناحیه کمر چگونگی افزای افزایش وزن دام های خود را بسادگی می توانند کنترل نمایند .
تخمین ظرافت یا ضخامت گردن و نیز بررسی وضع سر از نظر احتمال وجود بعضی عوارض و ضایعات و جراحات در ارزیابی سر و صفات مشخصه هر نژاد باید مد نظر باشد.

عرض شانه و بررسی پوشش بدن در این ناحیه ، باید تخمین زده شود . پوشش بدن در این ناحیه و زیر گردن بویژه در گوسفندان پشمی حائز اهمیت می باشد .
لمس سینه و تخمین سختی یا نرمی آن و گذاشتن کف یک دست روی جدوگاه و کف دست دیگر در زیر سینه برای تخمین عمق قفس سینه باید به دقت انجام پذیرد .

لمس درجه فربهی انتهای خلفی بوسیله انگشت شصت در خارج و سایر انگشتان در داخل ران و ساق و بررسی وضع مفصل خرگوشی مهم است . در این آزمایش وضعیت کلی عضلات پشت ران و همچنین شکل ران باید مورد بررسی قرار گیرد .

تخمین عرض کپل و اتصال دنبه به کپل، لمس دنده ها و حدود فاصله و تخمین انحناء و قوسی بودن آنها باید مورد بازرسی قرار گیرد .
تخمین عمق لگن با گذاشتن کف یک دست روی کپل و کف دست دیگر در امتداد شکم بویژه در میش الزامی است و بعلاون وضعیت پستان در درمیش و بیضه ها در قوچ باید بازرسی گردد .
ویژگی های دنبه از نظر اندازه ، وضعیت اتصال و شکل ظاهری آن از لحاظ خصوصیات نژادی باید مشاهده و بررسی شود .
کیفیت ظاهری پشم بویژه در نواحی پهلو و شانه و ران بوسیله باز کردن فرق در توده پشمی و به کمک دو کف دست باید مشاهده و مورد قضاوت قرار گیر د.
وضعیت سم و طرز ایستادن حیوان نیز بایستی مورد مطالعه و بررسی قرار گیرد. بعلاوه گوسفند را باید واداشت چند قدمی راه برود تا بدرستی حرکت و یا احیانا وجود لنگش در حیوان پی برد .

مرحله سوم بررسی تکمیلی بوسیله مهار کردن:
با مهار کردن دام می توان سطح شکمی، اندام تناسلی، وضعیت دنبه، را بدقت بازرسی و در مورد سن دام با توجه به وضع دندان ها اظهار نظر نمود. مهار کردن گوسفند بعلت کوچکی جثه ساده می باشد. ضمن مهار کردن، پشم گوسفند را به هیچ وجه نباید مشت کرد ویا احیانا کوشش نمود که بدینوسیله حیوان را بلند و یا در جای خود ثابت نگهداشت .

زیرا انجام چنین عملی موجب ایجادضایعه درزیر پوست می گردد که از نظر ظاهری لاشه حیوان را ممکن است بصورتی نامطلوب در آورد . بعضی از دامداران علاقه مند هستند برای مهار کردن دام ، بخصوص برای مطالعه وضع دندا نها، گوسفند را بین دو پای خود نگهدارند این عمل در مورد گوسفندان با جثه کوچک امکان پذیر می باشد. برای مهار کردن بره کافیست دو دست را در دو طرف تهیگاه قرار داده و آنرا از جا بلند کرد و در آغوش گرفت .

اگر مایل به خرید مرغ و خروس محلی با مناسب ترین قیمت هستید ، این لینک را حتما دنبال نمایید .

 

Rate this post